Ik heb wat met voeding…een beetje een vreemde relatie dat is het wel.

Het was bijvoorbeeld geen liefde op het eerste gezicht. In mijn kinderjaren had ik een strijd met voeding. Ik heb regelmatig met een bordje koud eten op de gang gezeten. Ook kon ik gerust de hap voedsel weer terug leggen op mijn bordje…..brakend wel te verstaan. Tot grote ergernis van mijn tafelgenoten. Met moeite kreeg mijn moeder de benodigde voedingsstoffen en vitamines naar binnen. Het werd pas een beetje wat tussen mij en eten toen ik midden 20 was en mijn huidige man en goede kok mijn leven binnenwandelde en mij veroverde met zijn zelfgemaakte lasagne! Vanaf daar is het gegroeid , ik leerde steeds meer van (gezond) eten te genieten…. Tomaten,pasta,spruitjes,courgette,olijven en andere groenten begon ik te eten. Toen mijn kinderen geboren werden , werd ik nog bewuster van voeding en zeker ook welke voeding er bij hen naar binnen ging. Borstvoeding om mee te beginnen en daar was ik voor mijn eigen grut behoorlijk standvastig in, daarna bijvoeding volgens de Rapley methode (alleen het laatste kind). En in het verdere opgroeien blijft deze tendens bestaan. Weinig snoep , diksap, fruit en groente. Laten zien waar het eten vandaan komt , melk van de koe en brood van meel; Hans bakt regelmatig zelf broodjes met behulp van de meiden. Ook heel gezellig! Van voedingsbewustzijn ging de stap naar biologisch. Een logisch gevolg. Eerst vlees , later ook zuivel,groente en een groot deel van de andere levensmiddelen. Dat ging bij ons dus niet van de een op de andere dag maar is een proces geweest en is het nog…. Het is iets wat groeit , waar je bij stilstaat , over leest en je keuzes in maakt. Het valt namelijk niet mee om de Mango van 0,99cnt voorbij te lopen en te kiezen voor de Mango van 2,25 euro. Heet hangijzer…bio is duurder dan ‘gewoon’ eten. Dat is een knop die dan echt even om ‘moet’ …,maar ik moet zeggen…eenmaal om is ook echt om. Boodschappen doen is een hobby , zo goedkoop mogelijk een verantwoorde, lekker en betaalbare maaltijd op tafel zetten een uitdaging. Van restjes in de koelkast maak ik soep en ik koop alleen wat ik nodig heb, niet teveel, wel lekker! Ik ben (nog) geen keukenprinses , koken was vooral het terrein van Hans maar inmiddels is dat ook wel iets wat aangewakkerd is bij mij. Ik sta nu dus ook regelmatig achter het fornuis. Koekjes bakken, granaatappels pellen en een nieuw recept uitproberen.

Voeding en ik….een slechte start ja maar ergens gaandeweg hebben we elkaar gevonden. Zelfs zozeer dat ik onlangs begonnen ben aan een HBO studie Voedingsdeskundige. Een studie die mooi aansluit bij mijn vak als verpleegkundige. Wat voeding doet en kan doen met het (chronisch) zieke , (operatie)herstellende of gezonde lichaam is wat vooral mijn interesse heeft. Zoals gezegd…het is een proces, een pad die ik met veel plezier en eetlust bewandel.

Foto’s Rapley methode bij Tess.

Eerder medisch getinte Blogs gewijd aan onze jongste spruit en om de voortgang er toch in te houden: dan hier het vervolg.  Is het dan zo tobben met Tess? …nou ja . Nee. Eigenlijk niet ,als ik verhalen hoorde van andere moeders hebben wij ook vooral gewoon geluk op gebied van ziekte met de eerste drie kinderen. Geen buisjes, zelden koorts , nooit wat gebroken (jaha ik KLOP al!), vlekjes,bultjes,1^e tot 13^e ziekte ….Nee ons niet bekend eigenlijk.  Doodgewone griepjes dat was het wel. Oké 1 Mexicaantje gehad afgelopen jaar, dat dan weer wel.

Maar goed over Tess….om even een beeld te hebben; dit Moppie :

 
Na Tess heftige opname met osteomeylitis* in 2008 zijn we sinds sept. 2009 aan de gang met blaasproblemen. Zie eerdere blog: http://multimama.web-log.nl/multimama/2009/10/tess-in-de-lapp.html 

Dat is nog niet over eigenlijk. Na retentie* en 2 UWI’s* en een katheter of 4 met moeite ingebracht te zijn liepen we uiteraard tegen psychische problemen aan.  Vorig jaar hadden we nog een meisje wat niet meer wilde douchen , niet bloot durfde te lopen. Luier af > paniek! Maar stap voor stap winnen we terrein. Tess bleef met vlagen plas extreem ophouden tot max 22u lang (bij 24u moeten we naar ZH voor katheter). Het ging een tijd best goed eigenlijk tot 2 dagen voor onze vakantie naar Schotland…,  weer retentie.  Moeders in de stress. Ik zag ons al zitten in een ZH in Schotland proberen uit te leggen dat onze dochter echt niet kan plassen op potje/wc en dat ze maat 5 van katheter moet ipv maat 8. Dienstdoend kinderarts begreep dat en preventief kregen we een AB kuurtje mee.

In Schotland leerde Tess op commando plassen en dat was voor ons een geweldige winst. Aangezien wij nog steeds … of steeds meer het idee hebben dat Tess haar seinsysteem niet optimaal werkt is dit een uitkomst.  Sinds midden juni heeft Hans haar ook zover dat ze zonder luier rond durft te lopen. Plassen doet ze echter nog wel in een luier….Maar hé….wij zijn al blij!

Inmiddels zijn we doorverwezen naar de kinderuroloog in het Radboud. Daar hebben we een afspraak gehad en nu ben ik bezig om op verzoek van de kinderuroloog onze oude gegevens op te vragen. De echo’s en meetresultaten van de periode dat ik in verwachting was van Tess en we werden gevolgd ivm ‘overloopblaas’ , grote blaas die nooit helemaal leeg was.

Zo is de stand nu eigenlijk…het blijft een vaag verhaal. Ik weet gewoon zeker dat als we die afwijking met de 20 weken echo niet hadden geweten,  dat Tess nu volgens de artsen de diagnose: afwijkend plasgedrag n.a.v. UWI’s had gekregen en that’s it. Maar doordat je gewoon weet dat ze dit als baby in mijn buik ook al had blijft het een raar en vaag verhaal.  Dat vonden niet alleen wij maar ook onze kinderarts en daarom toch de verwijzing naar de kinderuroloog in het Radboud. 

Wordt vervolgd…..

*osteomeylitis:  botontsteking

*retentie: niet kunnen urineren.

*UWI: urineweginfectie

Klaar dat is het enige wat ik kan denken de laatste tijd.., zeker een paar keer per dag. Ik ben klaar,klaar…ik ben echt klaar en dit gaat gepaard met een gevoel van geluk, opluchting en intense tevredenheid. Ik heb een opleiding afgerond, niet zonder slag of stoot,uitstekende cijfers dus het leren was niet het probleem maar alles wat erbij komt kijken wel. Wat ik vooral met veel plezier nu achter mij laat is dat voortdurende gevoel dat ik die studieverplichting heb op welke wijze dan ook. Het overheersende 'ik ben nog niet klaar' gevoel. Was het dan alleen maar belasting,verplichting,kommer en kwel? Nee zeker niet. Mijn studiegenoot en ik waanden ons soms weer een stel pubers die naar school gingen, lachen,gieren en brullen….samen sparren over verpleegkundige zaken en wetenswaardigheden en elkaar moed toespreken als we het even niet meer zagen zitten.  Daarnaast heb ik de afgelopen jaar veel bijgeleerd en dan zeker niet alleen verpleegkundig gezien. Ik heb mijn missie behaald , wat was mijn missie dan? Weer met plezier naar mijn werk gaan met meer uitdaging en voldoening in wat ik doe…Ik ben KLAAR!

Vrije School

Het laatste paar maanden Vrije School gaan we in met Tess.

3enhalf is ze en met 4 jaar gaat ze naar de basisschool in onze eigen woonplaats.

Vanochtend waren we op de Lentemarkt, een jaarlijks terugkerend evenement die wij allen graag bijwonen. Al is het alleen al om Moeder Aarde.., een prachtig toneelstukje over de lente. Maar inmiddels schuiven de meiden ook graag aan bij speksteen schuren, wolvilten of pasteltekenen.  En onze verworven schatten gaan mee naar huis , meestal om een plaatsje te krijgen op onze ‘jaartafel’.  Ook zo’n typisch Vrije School gebruik wat we meegenomen hebben in ons leven.

Niet wijzelf maar eigenlijk heeft Yara ons kennis laten maken met de Vrije School. Wij wisten wel van het bestaan want onze nichtjes en neefjes hadden erop gezeten maar dat we zelf nou zo’n antroposofische inslag hadden kan ik niet zeggen.

Tot we voor Yara op zoek waren naar een peuterspeelzaal toen ze 2enhalf was. Tja…daar stonden we dan met onze dochter met een ‘gebruiksaanwijzing’ . Die zette je gewoon niet in een peuterspeelzaal met schreeuwerig plastic speelgoed , gillende medepeuters en weinig structuur.

Na één blik in de peuterspeelzaal van de Vrije School wisten Hans en ik: “Ja hier hoort Yara thuis!”

Rust , geborgenheid, speelgoed van natuurlijk materiaal en fijne hoekjes waar je je terug kon trekken.

Ochtenden met een gestructureerd verloop en biologische voeding.  Dat was een kennismaking met een wereld die ik eerder niet zo kende maar wonderwel goed bleek te passen binnen onze opvoedingsstijl.

We gaan genieten van het laatste half jaar bijzonder mooi onderwijs. De seizoenen, het broodjes bakken, de gesprekken met mede-moeders op de gang die vaak op dezelfde lijn zitten en de warme sfeer. Wij ouders hebben waarschijnlijk nog meer geleerd dan onze meiden de afgelopen jaren!

Mijn laatste uur als 36-er….en laat ik maar gelijk duidelijk zijn :

Ik vind er geen reet aan. Over een uur ben ik 37.

37 !! Weet je wel wat dat betekend? Ik steven gewoon hard op de 40 af, jemig.

Ik voel mij helemaal geen 37 , zo rond de 30 misschien maar ZEVEN en dertig??

Maar goed het is niet anders over een uur slaat de klok onverbiddelijk en wordt het 28 februari.

En is het een feit , oké, ik heb mijn statement neergelegd. Ik vind het niet leuk.

Maar het alternatief is helemaal niet leuk dus ik heb geen keus.

Leg mij er enigszins mokkend bij neer….

Tja en wat doe je dan zo de laatste uren als 36-er? Multitasken zoals altijd!

Dus: Vanavond updaten….het zal ook eens niet. Zie habbekrats-outlet.com.

Schaatsen volgen via de beeldbuis en kijken of er dan op zijn minst nog brons te halen valt vandaag. Ik zie Friesinger als een spartelende walvis over de lijn komen en *gniffel* , want: niet charmant. Als bijna 37-er moet je het nou eenmaal hebben van vrouwen die er op wat voor manier dan ook nog slechter uitzien dan jij.

Tegelijkertijd kijk ik via een ‘live stream’ of er een tsunami in Hawai komt en Twitter. 

Haren verven (Nee!! Ik ben nog niet grijs, dat dan nog net weer niet).

En terwijl ik onder de douche de bruine muk uit mijn haren spoel bedenk ik wat ik zou kunnen laten ‘verbouwen’ …. maar gelukkig zegt mijn man dat hij mij mooi vind zoals ik ben en hij schijnt dit nog te menen ook! Jawel in mijn leven ook een aantal goede keuzes gemaakt en hij was er zeker één van!

Ik smeer mij een ongans maar vergeet natuurlijk altijd mijn handen en decolleté dus daar valt mijn leeftijd zo meteen genadeloos aan af te lezen. Om eruit te zien als menigeen filmster of fotomodel rond de 40 moet je ook zoveel tijd en energie in je uiterlijk besteden dat weiger ik. Ben ik te druk voor.  Zoals op dit moment afstuderen…, ja ook zo iets, afstuderen op je 37^e? Tja dat krijg je als je op je 20^e andere dingen belangrijker vindt J.

Dus bijna 37 en in dit tempo ben ik in ‘no time’ al multitaskend…….38.  *zucht*

Ik kan er de vinger niet helemaal op leggen maar ben volgens mij niet zo’n vriendinnen type…

Tja en wat is dan de definitie van een vriendinnentype?   Nou die mensen die elk weekend wel  ergens een borrel doen , of leuke tapas etentjes  bij vrienden en natuurlijk een rijtje van 500 hyves ‘vrienden’ hebben. Nou dat heb ik dus allemaal niet.

Onze weekenden zijn gevuld met ofwel werken ofwel  qualitytime met het gezin  en wat hyves betreft??? Ik kom rond de 70 geloof ik….waarvan 50 stuks klanten , jawel…J , 10 stuks kennissen en 9 stuks vage bekenden ….en welgeteld 1 of 2 personen die de naam vriendin mogen hebben! 

Ben zoooo jaloers op alle Sex and the city & Friends taferelen maar ik schijn het gewoon niet zo in mij te hebben. Ik denk ook altijd ….: waar halen die mensen de tijd vandaan om dat allemaal te onderhouden. Jemig mijn vriendinnetje en ik bellen met een beetje mazzel 1 x per maand met elkaar en verzuchtten dan: “oh sorry hoor dat ik nu pas bel ….ik ben zo druk …blablabla…” 

En vervolgens hangen we dan minimaal anderhalf uur aan de telefoon en kunnen maar moeilijk weer ophangen.  Veel lachen, veel herkenning en soms een traan. Tja die komt nou echt door de ballotage commissie ….dat is in mijn ogen een echte vriendin!   En veel meer dan 1 vriendin kan ik wellicht ook niet ‘handlen’ . Nee…ik heb het denk ik niet in mij.

Wat is het dan? Ik weet het niet….ben ik niet zo’n vrouwentype??…Nou ja zou kunnen .

Ik werk er al jaren mee en het gezeur, geroddel en moeilijk doen tja….dat heeft de enkele mannelijke collega die ik bezit niet en dat werkt toch stuk prettiger.

Toch zijn vrouwen op zijn tijd best goed gezelschap. Ja uiteindelijk toch wel……en maar goed ook want ik heb er tenslotte 4 voortgebracht J

Nee….hoe ik ook pieker en peins over het waarom…. Ik kan er de vinger niet op leggen.

Dus dan bij voorbaat en met terugwerkende kracht maar excuses….aan potentiële vriendinnen van de toekomst en vriendinnen van tijdelijke aard uit het verleden. Als het niets is geworden tussen ons….het lag heel waarschijnlijk niet aan jou maar aan mij. 

Oh en lieve, lieve 1 , 2 of heeeeel misschien wel 3 Vriendinnen …;   Bedankt dat jullie er zijn en mij en mijn ‘eigen ‘ aardigheden accepteren en heel misschien zelfs wel waarderen. Dat is mij meer waard dan 1000 hyves vriendinnen bij elkaar. Dikke kus van jullie Vriendin!

Alles tegelijk…ik wist dat deze periode eraan zou komen en nu is het dan zover.

Ik probeer alle ballen hoog te houden en nee dat valt niet altijd mee.  Maar ik moet en zal de eindstreep halen! Ben bezig met 2 studieprojecten met tot nu toe goede feedback. Dat houdt de moed erin. En 22 juni is hopelijk de eindstreep echt behaald.

Daarnaast draait Habbekrats als nooit tevoren.., het lijkt hier soms thuis wel een distributiecentrum , genieten hoor….  Maar dat maakt het dat mijn tijd nog kostbaarder is dan ooit tevoren.  En dat heeft een groot voordeel….n.l dat ik heel bewust keuzes maak van waar ik mijn energie in steek. Het zet mij vaak aan het denken. En ik merk dat het , juist door dat tijdgebrek , lukt om heel dicht bij mijzelf te blijven en keuzes maak die voor mij werkelijk belangrijk zijn. Een bevrijdend gevoel bij sommige keuzes.

Ik ben bijna vergroeid met mijn laptop ..,hetzij voor de studie ,hetzij voor Habbekrats , drukke uurtjes waarin veel werk verzet wordt.  De uren die dan overblijven steek ik in dingen die ik echt belangrijk vind.  Ook bloggen dus even op een wat lager pitje! Moet eerst een ordner vol met tekst verzamelen J , powerpoint maken , informatie verzamelen, kleding fotograferen, pakjes inpakken, verzenden…. en zo meer J. (Oh ja en als moeder zijnde moet ik mij natuurlijk ook verantwoorden…, iets wat vaders blijkbaar nooit hoeven te doen. Die kunnen fulltime werken, daarnaast studeren en tot 18.30 in de file staan zonder dat het ooit aan hun gevraagd wordt of de kinderen daaronder lijden.  Hmmm…..waar is de voortgang van de emancipatie?….die is echt ergens gestagneerd hoor!  Blijf dat een gek verschijnsel vinden maar vooruit toe maar…..even voor een ieders geruststelling:  mijn kinderen komen echt niets tekort.  (tenminste niet meer dan anders .

Hebben om de 2 dagen schone kleren aan, krijgen elke gezond fruit , ik doe op zijn tijd een spelletje met ze, lees ze voor, kunnen bij mij terecht met hun vragen en problemen, worden gebracht naar feestje, vriendjes en sport en zijn zelfs (bijna) elke ochtend op tijd op school!!

Een tweeling opvoeden is iets wat je niet zo maar doet.  Het begint al bij de geboorte….krijgen ze hetzelfde truitje aan of niet, wie laat ik huilen en wie ga ik voeden. Samen op een kamer of in een bedje? Of apart…?

Het zijn van die dilemma’s die je met en eenling niet hebt. Je wordt gedwongen na te denken over hoe je het wilt gaan aanpakken. Natuurlijk gaat het ook wel een beetje vanzelf, net als met een eenling volg je vooral je gevoel . En ons gevoel was dat we twee dochters kregen, twee unieke meisjes.  Dus één dilemma waar ik niet over na hoefde te denken was het volgende:  Wij denken dat je; door je tweeling kinderen hetzelfde te kleden , symboliseert dat ze een eenheid zijn.

En dat wilden we niet. We wilden dat de buitenwereld een ‘Erin’ en een’ Mirre’ zagen en dat bereik je volgens ons vooral door ze niet identiek te kleden. Hiermee willen we absoluut niet zeggen dat we hun tweeling zijn niet leuk vinden….. Integendeel wij zijn ontegenzeggelijk Trots op het feit dat wij een eeneiige tweeling hebben gekregen. En als iemand ze niet uit elkaar kan houden dan vinden we dat leuk.

Dat is gewoon heel bijzonder dat ze zo op elkaar lijken.

Gelukkig kwam onze boodschap goed over en vooral familie en vrienden spraken niet over ‘de tweeling’ maar zagen gewoon onze dochters; Erin en Mirre , 2 e en 3^e dochter binnen het gezin.

Ik weet nog dat iemand tegen ze zei…: “ah jullie zijn een tweeling?” Ongeveer 3 jaar waren ze en ze keken elkaar verbaasd aan….Tja zal wel dan…, tweeling. 

De vragen kwamen toen vanzelf. Zijn wij tweelings ,Mam? 

En ja daarmee kwamen ook de excuses….: Stikkend van het lachen samen in een bakfiets en niet meer kunnen ondanks vermaningen van Hans: “Jaha..,maahaar wij kunnnen niehiet stoppen met lahachen …want wij zijn tweelings…..*proest* :

Filmpje:

Erin en Mirre zijn ‘tweelings’ en dat is overduidelijk.   Hebben een sterke band, zie duidelijk een verschil tussen de band met elkaar en de band met hun andere zusjes.

Maar ze zitten in een eigen klas , hebben eigen feestjes en vriendjes ….en nu ze samen op streetdance zitten heeft Erin al na een paar weken te kennen gegeven dat ze niet bij Mirre meer wil maar op een eigen sport. Onlangs heb ik een stukje geschreven over het individueel benaderen van een tweeling voor in het meerlingenmagazine van de NVOM.( Nederlandse Vereniging van Ouders van Meerlingen). En dat is geplaatst met een geweldige foto van de meiden erbij :

En ik weet niet wie er meer geniet …..mijn dochters of ik!

Ben gewoon dol op het sinterklaasfeest, de voorbereidingen en de blije gezichten van mijn meiden.

Ik ben erfelijk belast , het is er met de paplepel er in gegoten. Sinterklaas was FEEST bij ons thuis!!

Als klein kind uiteraard maar zeker ook toen we groter werden werd het uitbundig gevierd.

De avonden met de meest te gekke surprises en bijbehorende buikpijn van het lachen staan mij nog helder voor de geest.  De voorpret, avonden knutselen op je kamer met de deur op slot en op slinkse wijze erachter proberen te komen wie wie had getrokken met de lootjes. Heerlijk! Even een greep uit mijn assortiment van herinneringen maar de leukste surprises waren toch wel:  Een klosje zwart garen die was afgerold door het hele huis heen volgen van garage tot zolder!! ….en deze leidde tenslotte naar het cadeau.  Tenminste dat wil zeggen….als onze kat het touwtje  met rust had gelaten! Hilariteit alom!

Ook dat mijn vader eerst 2 pennen moest breien voordat hij zijn cadeau mocht uitpakken was lachen geblazen. We hadden eigenlijk niet genoeg aan 1 avond en vaak werd het nachtwerk! 

Nu mag ik weer….en geniet er zo van. De Pieten in huize van Amersfoort zijn dan ook actieve Pieten.

Ze maken rommel als ze een cadeautje in de schoen doen , halen grapjes uit en het paard knoeit ook altijd met eten van de wortel. Vannacht heeft Piet een toren gebouwd van Lego  en daar de slungel pietenpop in gehangen.   Tess , Erin en Mirre moesten hier erg om lachen…hahaha. Piet heeft met onze Lego gebouwd!!

Inmiddels hebben we de 1^e ongelovige in ons midden. Na vele vragen vorig jaar heb ik haar deze zomer verteld hoe de vork in de steel zat….of de staf in de mijter of zoiets.

Ze reageerde eigenlijk wel enthousiast en niet heel verbaasd. Prima timing dus. 

“ Oh dus jullie doen dat allemaal voor ons?”. Dat vond ze heel erg lief.

Ze speelt het spelletje goed mee. In bijzijn van haar zusjes zegt ze zo serieus:

“Zou Sinterklaas wel begrijpen wat ik op mijn verlanglijstje heb geschreven?”

De jongste spruit staat vanaf oktober al te springen. Sint 1 x gezien op TV en ze was al in de zevende hemel! Ik probeerde het een beetje te remmen want dan duurt het erg lang nog…..”Maar ik moet nog even wachten…” : Waren haar woorden sindsdien als ze iets opving van het Sinterklaasfeest.

Nu is het zover en ze geniet met volle teugen van Sinterklaas journaal , schoentje zetten en de pepernoten.  Maar HET grote gebeuren, Sinterklaas zien in het echt als hij op Rijn komt aanvaren met de boot was toch wel het hoogtepunt. Op Papa’s schouders zwaaide ze en verzuchtte “Sinterklaas is moooooi……!” .   Nou dachten wij daar wat anders over. Met zijn crémekleurige baard en witte wimpers en snor. Ik heb er geen verstand van (ben nl zelf wel een echte Piet … echter  altijd incognito)  maar is het echt zo moeilijk om aan een goed en echt lijkend kostuum te komen??  Gelukkig zitten de jongste drie blijkbaar nog in de fase van het ‘Magisch Denken’ waardoor hen het niet opvalt.  Ongelofelijk eigenlijk hé??

Toch mijn oproep bij deze….Sint en Piet maak er wat moois van.  Pieten zorg voor bruine schmink dat staat een stuk vriendelijker dan zwart en Sint..?: Je wimpers ,snor en baard dienen op zijn minst 1 kleur te zijn!!

Als jullie die moeite even nemen dan kan het voor mij helemaal niet meer stuk dit geweldig leuke en voor mij vooral nostalgische kinderfeest.  Alvast bedankt! Jullie ‘Piet’ …

Geef je kind een digitale camera en laat je verrassen. Yara is regelmatig in de weer met haar digicamera. En meestal ging het een beetje langs mij heen , een enkele foto even op het schermpje bekeken: “ Ja, leuk .., grappig…Yara”

Maar vandaag haar geheugenkaartje even leeggemaakt en op mijn laptop gezet.

Wat heb ik gelachen…, Er stonden nl ook filmpjes op. Oké sommige filmpjes worden niet getoond… tenminste niet verder dan huiselijke kring aangezien ik toch een beeld wil scheppen van een idyllisch gezinnetje met 4 lieve altijd gezellige en vooral nette dochtertjes! Maar deze kan wel tenminste:

·         Als je niet op de rommel let,het is zondagochtend hè!

·         Als je maar weet dat de klok stil staat!!

·         Als je maar weet dat mijn allerliefste man er altijd uitziet als Brad Pitt himself, echter niet als hij net uit bed komt.

·         En oh wat ben ik blij dat ik nog boven op 1 oor lag en Yara niet het lumineuze idee had om de bovenverdieping te filmen!!

Veel plezier…; ons huis en gezin gezien door de ogen van Yara: filmpje